Na początku był tylko jeden styl CAPOEIRA-oryginalny, stosowany był jako narzędzie i forma ekspresji przez afrykańskich niewolników z dala od ojczyzny.

W obrębie orginalnej Capoeira niewolnicy poszukiwali piękna poruszania się i tańca wolności, a jednocześnie skutecznej broni przed niebezpieczeństwami życia w kajdanach. Kiedy niewolnicy odzyskali upragnioną wolność, Capoeira towarzyszyła im w zrzucaniu kajdan i przejściu w społeczność. Raz odsunięta od swoich kulturowych korzeni, Capoeira zaczęła przeistaczać się ze świętowania Wolności w brutalną i krwawą formę walki ulicznej.

Capoerista nie był już kojarzony z bohaterem walki o wolność, lecz jako kryminalista siejący postrach.

Było to na krótko przed tym jak Capoeira została uznana za nielegalną. Tylko sama wiedza była uważana za atak i była karalna. W związku z oficjalnym zakazem, praktyki zostały zaprzestane i popadły w zapomnienie w większości brazylijskich miast. Wkrótce została zapomniana, jedynie na północy w mieście Bahia pozostała żywa i stąd możemy obserwować jej odrodzenie. Na początku XX wieku została ocalona na własną rękę przez jednego człowieka: Mestre Bimba. Po tym, jak grupa zagranicznych dyplomatów została oczarowana występem Capoeira wykonanym przez M.Bimba i jego studentów, Rząd Brazylii zdecydował by odtąd była rozpoznawana jako ojczysta, unikalna i kulturowa forma samoobrony. Otwierając w 1932r. Pierwszą legalną akademię Capoeira, M.Bimba uczynił Capoeira bardziej reprezentatywną. To on stworzył styl, zwany dzisiaj "Regional". Styl ten wniósł strukturę i dzwięk do metod dydaktycznych, ale niestety obniżył znaczenie muzyki i tanecznych ruchów w Capoeira. M.Bimba wprowadził system gradacji opierający się na kolorowych sznurach, jako znak zaangażowania i umiejętności studenta w sztuce. Ci którzy praktykowali starszy styl Capoeira powiązywali go ze stylem zwanym "Angola". Czuli jednak, że główne aspekty sztuki zostały zagubione,od kiedy M.Bimba rozpowszechnił i udoskonalał styl "Regional". Dla nich Capoeira traciła korzenie i połączenie z przeszłością przez bardziej sportowe podejście do treningów. W przeciwieństwie, ukazywali Capoeira jako sztukę, gdzie muzyka i rytmiczne ruchy były kluczem do zrozumienia sedna i jej prawdziwej natury-ekspresji ludzi w szamotaninie o wolność i samookreślenie.

Ostatnio, nowa generacja Capoeristas poszukiwała połaczenia obu tych stylów by utworzyć nowy, który obejmowałby nieco zmodernizowane innowacje M.Bimby, bez zatracenia głównych motywów i zalet, które są osadzone w historii i filozofii sztuki.
Stojąc naprzeciw tego współczesnego ruchu widzimy styl CAPOEIRA ABADA.

• « poprz.
• nast. »